QUE VERGONHA...

QUE VERGONHA...
Es el quinto país más pobre del planeta, no tiene cárceles y pocos policías. Ahora, este pequeño estado del África occidental ha sido elegido por los carteles colombianos de la droga como punto de tránsito para la cocaína proveniente de América Latina rumbo a Europa.

The Observer -
Gran Bretaña

Las calles fuera del “X Club” de la capital Bissau están agrietadas y llenas de hoyos, pues no han sido reparadas desde que fueron destruidas por el paso de los vehículos militares durante la guerra civil de fines de los años 90 en Guinea-Bissau. Pero los autos estacionados ante este club nocturno (Porsche y Audi de doble tracción) no se verían fuera de lugar en los más opulentos barrios de Londres.

En su interior, una cerveza cuesta más del doble del ingreso promedio de un dólar diario. Muchos de los parroquianos, sin embargo, prefieren el whisky importado a 80 dólares la botella. Uno de los asiduos al local señala a la gente que representa las varias etapas del suministro de cocaína desde Sudamérica. “Él es un gran traficante y ese es uno de sus guardaespaldas. Ese otro tipo se cree importante pero es irrelevante. Esa mujer transporta la droga. Ha estado en Europa un par de veces”, dice.

Más allá está el restaurante de Ana, al que se le podría confundir con un exótico destino turístico. Pero “los únicos visitantes que recibimos son colombianos”, suspira su dueña. “Este país está siendo destruido por las drogas. Están en todas partes. Hace unas semanas, el hombre que solía ser mi jardinero golpeó a la puerta y ofreció vendernos 7 kilos de cocaína”.

Junto a la indigente población local circulan cantidades de ricos “barones” colombianos de la droga en sus inmodestos vehículos, ostentando su lujoso estilo de vida hi-tech, con hermosas mujeres en sus brazos. En las afueras de Bissau han sido construidas exclusivas haciendas de estilo español que son vigiladas por guardias armados.

De día, Guinea-Bissau se ve como el empobrecido país que es. A la mayoría de las personas no les alcanza para un viaje en bus. No hay tendido eléctrico, el agua está restringida a los escasos ricos y edificios emblemáticos, como el palacio presidencial, siguen averiados nueve años después del fin de la guerra. Pero este país en ruinas es lo que Naciones Unidas (que acaba de declarar la guerra a la cultura cocainómana de las celebridades) llama “el primer Estado narco” del continente.

Base de operaciones

África Occidental se ha convertido en el centro del flujo de cocaína de Sudamérica a Europa, ahora que otras rutas se han hecho difíciles para los traficantes. Agentes anti-drogas de Estados Unidos informan que los viejos canales de la droga a través del Caribe, especialmente Jamaica y Panamá, se encuentran más intensamente patrullados, lo que ha obligado a los colombianos a desarrollar nuevas rutas para el tráfico.

Por otro lado, el creciente peso de los poderosos carteles mexicanos ha forzado a los sudamericanos a buscar pasadizos nuevos a través del Atlántico en lugar de Centroamérica.

Además, la costa occidental africana puede ser alcanzada a través del más corto de los cruces desde Sudamérica: por avión desde Colombia, con un reabastecimiento en Brasil; o por barco desde Brasil o Venezuela, donde las naves sólo viajan de noche. La travesía toma de cuatro a cinco noches.

Asolada una vez por el tráfico trasatlántico de esclavos, la costa del África occidental está nuevamente “bajo ataque”, dice el director ejecutivo de la Oficina de Naciones Unidas contra las Drogas y el Crimen (UNODC), Antonio Maria Costa, quien califica el impacto sobre el continente negro del hábito europeo por la cocaína como un eco de la esclavitud.

“En el siglo XIX, el apetito de Europa por los esclavos devastó al África occidental. Doscientos años después, su creciente apetito por la cocaína podría significar lo mismo”.

Rápida "colonización"

La toma de África occidental por los colombianos y otros carteles de la droga ha ocurrido a la velocidad del rayo. Desde 2003, el 99 % de todas las sustancias ilegales capturadas en el continente se ha producido en su región occidental.

Entre 1998 y 2003, la cantidad total de cocaína requisada cada año en el continente fue de alrededor de 600 kilos. Pero en 2006, la cifra había subido cinco veces y durante los primeros nueve meses del año pasado llegaba ya a 5,6 toneladas. El último decomiso, en el barco liberiano Blue Atlantic, interceptado por la marina francesa en febrero, fue de 2,4 toneladas de cocaína pura.

No obstante, si bien se estima que los decomisos globales representan un 46% del tráfico total, la UNODC dice que las cantidades encontradas en África occidental son “la punta del iceberg”. El valor en la calle de las drogas traficadas excede de lejos al Producto Interno Bruto. Según la oficina de la ONU, una cuarta parte de toda la cocaína consumida en Europa se trafica a través desde estos territorios, por un valor de 1.8 mil millones de dólares al por mayor y de 10 veces más en su venta al detalle.

Las bandas nigerianas de droga siempre han tenido una enérgica presencia en la escena del tráfico global, pero el objetivo de los traficantes sudamericanos han sido los “Estados fallidos” de la Costa de Oro, donde la pobreza es extrema, la sociedad ha sido diezmada por la guerra, donde las instituciones estatales pueden ser fácilmente compradas y en lugar de represión hay colusión.

Sobre todo en Guinea-Bissau, cuya debilidad lo ha transformado en la presa soñada de un traficante. En dicho país, sostiene la UNODC, el valor del comercio de drogas es mayor que el ingreso nacional.

Con una población de 1,5 millones, Guinea-Bissau figura en el quinto lugar de más abajo en el índice mundial de desarrollo de la ONU. Incluso su reciente historia es atormentada: después de 13 años de sangrienta guerra de guerrillas, obtuvo la independencia de Portugal; pasó sus primeros años bajo una dictadura marxista-leninista y luego otros 18 años bajo el mando de Joao Bernardo Vieira, hasta que éste fue derrocado por una rebelión militar.

Sucesivas crisis, dos guerras y un colapso económico trajeron de vuelta a Vieira en 2005, con una purga en el ejército y una estabilidad engañosa. La Casa Blanca calificó a Guinea-Bissau como “una bodega de acopio y un punto de tránsito” de los traficantes sudamericanos de cocaína hacia Europa.

Un alto funcionario de la Agencia Antidrogas de Estados Unidos (DEA), con una larga trayectoria en la lucha contra el narcotráfico trasatlántico, dijo que “un lugar como Guinea-Bissau es un estado fallido, por lo que es como llegar a una casa vacía”.

Esto se debe, según la DEA, a que no hay cárceles en Guinea-Bissau, un oxidado barco patrulla 350 kilómetros de costa y un archipiélago de 82 islas. A eso se suma que el espacio aéreo no está vigilado, la policía tiene pocos vehículos y carece de petróleo, radios, esposas o teléfonos.

“Uno entra, compra los servicios que necesita al Gobierno, al ejército y a las personas, y procede. La cocaína puede ser almacenada con seguridad y embarcada por mar a Europa, ya sea por España o Portugal, o por tierra vía Marruecos por la vieja ruta del cannabis”.

El funcionario admitió que “esto sucedió en forma rápida y la respuesta ha sido tardía. (Los narcotraficantes) Van ganando el partido”.

No ayudó tampoco que la mayor parte de la presencia diplomática occidental se fuera de Bissau durante la guerra, prefiriendo operar desde el vecino Senegal. Los estadounidenses reabrieron sólo en julio pasado una oficina diplomática.

Misteriosa sustancia

La irrupción de la cocaína en Guinea-Bissau se produjo hace tres años, cuando pescadores de una isla encontraron paquetes de polvo blanco en la playa. No tenían idea de lo que era la misteriosa sustancia.

“Al comienzo, tomaron la droga y la pusieron en sus cuerpos durante las ceremonias tradicionales”, recuerda el periodista local Alberto Dabo. “Luego la pusieron en sus tierras. Todas sus cosechas murieron debido a esa droga. Incluso la usaron para marcar una cancha de fútbol”.

El momento de la verdad llegó cuando dos latinoamericanos llegaron en un vuelo charter con un millón de dólares en cocaína y organizaron una red de venta al detalle. Dabo cuenta que “algunos de esos pescadores compraron autos y se construyeron casas”.

Además de una locación favorable, en Guinea-Bissau los traficantes encontraron un país donde el imperio de la ley apenas existe.

Otro hecho destacado por la DEA y la UNODC es que Guinea-Bissau y otros países del África occidental están en la mira de carteles asiáticos y africanos que trafican heroína a través del Atlántico en la dirección opuesta: a Estados Unidos.

El año pasado, la agencia estadounidense y la policía de Chicago detectaron a nueve africanos que habían movido al centro de EEUU heroína originada en el sudeste de Asia a través de diversos países de África occidental, sobre todo Guinea-Bissau.

Las estimaciones varían respecto de la magnitud de la presencia colombiana, pero un observador sugiere que hay hasta 60 narcotraficantes colombianos en Guinea-Bissau, quienes han comprado empresas locales -incluidas fábricas y bodegas- y se han construido grandes casas protegidas por guardias armados.

“Podemos ver a estas personas caminando en completa libertad. Exhiben su riqueza. Se muestran en forma completamente abierta”, dice Jamel Handem, de una coalición de grupos cívicos llamada Plataforma GB.

Se cree que las Fuerzas Armadas y algunos políticos de Guinea-Bissau están profundamente involucrados en el tráfico de drogas.

El año pasado, dos efectivos militares fueron detenidos junto a un civil llevando 635 kilos de cocaína. El Ejército aseguró la liberación de los soldados y hasta ahora no hay señales de que vayan a enfrentar cargos.

El vocero de la institución, coronel Arsenio Balde, descarta cualquier sugerencia de que el incidente pruebe la complicidad del Ejército con el tráfico de drogas, pues afirma que los soldados simplemente estaban en el lugar equivocado en el momento equivocado.

Por su parte, el portavoz del Gobierno, Pedro da Costa, da una respuesta parecida cuando se le pregunta si el Ejecutivo está involucrado en el tráfico de drogas: “No tengo ninguna información sobre eso”, e insiste en que las autoridades están decididas a enfrentar a los traficantes, pero no tienen los recursos.

Como a muchos otros en Guinea-Bissau, a da Costa le preocupa que estallen disputas por el control del tráfico que empujen al país a una nueva guerra civil. Las elecciones parlamentarias, programadas originalmente para este mes, fueron pospuestas hasta fines de año. La campaña podría conducir a una incrementada tensión entre los grupos políticos y ofrecer más campo a la corrupción.

“Uno de los riesgos actuales es una profunda penetración de dinero sucio en la política, que trastornará todo en el país”, dice Fafali Kudawo, rector de la primera universidad del país, “porque este país es muy, muy frágil, y el que tiene dinero puede hacer lo que quiera. No se sabe en ningún momento qué cambiará la situación o llevará al país a la guerra o a la violencia”.

La UNOCD elaboró un plan detallado para ayudar a Guinea-Bissau. En 2006 sugirió a potenciales donantes un posible presupuesto de varios cientos de millones de dólares. Se negaron a pagar.

El año pasado, la agencia presentó un programa mucho más modesto centrado en la reforma de los servicios de seguridad, potenciar la policía judicial y construir una cárcel. El costo estimado era de 19 millones de dólares. En diciembre, una conferencia de donantes en Lisboa generó compromisos por 6.5 millones de dólares.

Como si no bastara con el ahogo de la sociedad por parte de los carteles, Guinea-Bissau inevitablemente sufre una proliferación de las adicciones entre su propio pueblo. “A los soldados rasos se les paga en especie”, dice Antonio Maria Costa, “y lo que sobre se vende domésticamente”.

Muchos adictos permanecen en aldeas lejanas y mucho siguen creyendo que sus alucinaciones son resultado de espíritus malignos. Bubacar Gano se llama a sí mismo “el primer hombre que fumó pedra”, como se conoce en el país a la pasta base. Recuerda al pesquero que perdió su carga en el mar en 2005 y dice: “La mayoría de los pobladores locales no sabían qué era o qué hacer con eso. Pero yo sabía. Después de un tiempo, me volví loco y agresivo. Pero es difícil dejar de fumar pedra”.
[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le mercredi 07 janvier 2009 15:43

A MULHER DE QUEM SE FALA.

A MULHER DE QUEM SE FALA.
Só é pena que nao se identifiquem com nomes verdadeiros, porque o assunto tráz muito sumo.


Macaria, Enviado el lunes 22 de diciembre de 2008 03:04

NHU MANDINTI KUMA CADOGO TEM KI NOMEADO PRIMERO MINISTRO, PABIA KONSTITUIÇON TEM DI RISPITADU

Homi Dudo escribi:

Se o povo votou, o povo decidiu, para além de que, há que respeitar a Constituição da República!
ANTA NINO KA FOI ELEITO? NHU KA FALA KUMA NINO I KA BU PRESIDENTE? ANTA NHU KA RISPITA KONSTITUIÇON?

Humi Dudo escribi

Como é que um governo do PAIGC pode lutar contra o narcotráfico se uma das figuras da campanha eleitoral e que reclama parte dos resultados obtidos pelo PAIGC à sua imagem e representatividade nestas eleições, Baciro Dabó, é um narcotraficante? E Hélder Proença

Homi Dudo, NPUNTAU GORA,

ENTRE GENERAL DITADOR KUM LADRON NHU PRIFIRI LADRON NA PODER?

PABIA?

SI LADRON SUMA CADOGO PUDI STA NA PODER ANTA PABIA KU NARCOTRAFICANTIS KA PUDI?

BU MISTI SIBI KUMA CADOGO I LADRON?

PUNTA MINISTRA MUNTRUSS KANTU KASSAS KU CADOGO TENE REGISTADO NA MINISTERIO DE JUSTIÇA.

PUNTAL KIM KI MA TENE KASSAS DI ESTADO NA SI NOME?

SI EL CADOGO O SI KIL KI NHU TA TCHOMA GENERAL DITADOR?

PIDIL PA I CONTA NHU BARDADI!

NOS TAN II KA NA SETA KONTAU BARDADI PABIA CADOGO I SI PARENTE, O PAIA KUMA E STA I KA AOS NA MONTIA CARGO DE MINISTRA NA SIN MON!

I STA NA MONTIA CARGU DE MINISTRA DI JUSTIÇA NA MON DI CADOGO!

FALA AMI KU FALA!

NA GUINE NO KA MISTI NIM DITADOR (KILA KA TEM LI), NIM MINISTRA MUNTRUSS, NIM PRIMURU MINISTRU LADRON KU FADI GORA UM MANDINTI TENDENCIOSO SUMA NHU!I

ANTON HELDER I TRAFICANTI I KA TENE DINHERU DI PAGA RENDA DI KASSA?

PABIA KU NHU PUBLICA UM CARTA CONTRA HELDER, SOBRE UM DIBIDA DE RENDA KU FALADU. MA KU NHU KA SIBI!

NHU TEM CERTEZA DI DIBIDA?

NHU PUNTA HELDER PROENÇA SI BARDADI ANTI DI NHU PUBLICA KIL CARTA MUNTRUSS? ANHU I TENDENCIOSO MANIACO!

I KA TA FASSI SINTIDU, NHU MANDINTI DI CABEÇA!
I KA TA FASSI SINTIDU!

NHU BAI LA, NHU DOS DJA KU MINTIDAS KU MINISTRA MUNTRUSS NA KANSA NHU KEL!

KE KU MINISTRA MUNTRUSS KA KONTA NHU I KUMA I MAMA INDA I KONTINUA NA MAMA TACO DI FUNDO DI JUSTIÇA NA PONTA DI UNHA!

SI NHU KA FIA PUNTA NHU PUNTA MARTINHO NDAFA KABI KU FUNCIONARIOS DE MINISTERIO DE JUSTIÇA!

SI NHU KA FIA, NHU PUNTA PRESIDENTE DI SUPREMO TRIBUNAL DI JUSTIÇA!

BU SIBI PABIA DE KE KU MINISTRA MUNTRUSS KA PUDI KU MINDJER DE HELDER PROENÇA?

BU KA SIBI?

ANOS NO SIBI PABIA KU MINISTRA MUNTRUSS STA ULTIMAMENTE NA PASSAU INFORMAÇÕES DI MINTIDA!

ANTA NO PERTO KONTAM NUTRO BARDADI! SI NO KA NKADJA NO NA TCHIGA!

PUNTA DIRITU MANDINTI!

PUNTA BU PARA MUNTRUNDADI!


Esteves Apolinrio Gomes, Enviado el miércoles 31 de diciembre de 2008 13:06

Resposta
Macaria?
Ou será que se coaduna melhor maçarica? Porque a lebre tanto corre nas suas espertezas, que nem a cara dá. Mas esquece-se da boca aberta do lobo, à espera, à espera, reservando-lhe um fim para definir o destino da espertalhona.
Ou será que se coaduna melhor macarena? Da dança que já passou, que desactualiza as análises primárias e básica feitas por Macaria.
Ou macarena (s.f de macareno): que significa ordinária e má.A ordinarice, a denotada falta de carácter e o mínimo de brio de Macaria são os traços comuns de alguns guineenses cibernautas, quando se trata de escrever sobre a política do seu país, normalmente extravasando para insultos pessoais, argumentos esfarrapados e devassa da vida privada e alheia.Porque será que é assim?
Porque será que esta atitude contrasta com a do humilde e bom povo da Guiné?
Como patriota guineense, fico triste com esta baixeza de carácter que invade alguns cibernautas guineenses e politiqueiros da Guiné.
O conjunto das coisas que aqui tenho lido põe ao descoberto uma sociedade guineense profundamente doente.
Falando de quem informa o quê a quem… Quem informa Macaria? Que faz-se de mais informada do que quem supostamente obtém informações da Ministra.
Ao propósito, ocorre perguntar a razão porque se procura, só agora, conspurcar a imagem pública da Ministra da Justiça, por sinal, irrepreensível?
Porque não se valoriza o seu trabalho dos últimos 17 meses à frente daquele Ministério?
Porque não se valoriza, por exemplo, a auscultação pró-activa que a Ministra realizou junto de todos os seus antecessores na pasta?
Porque não se valoriza, por exemplo, todo um trabalho bem-sucedido de moralização dos serviços em geral e, em particular, o dos Registos Centrais, do Notariado, da Identificação Civil, resultando isso tudo na melhoria das condições de trabalho no Ministério?
Porque não se valoriza, por exemplo, as profundas obras de beneficiação realizadas no Ministério da Justiça, onde, em boa verdade, nem sequer uma casa de banho podia considerar-se digna deste nome?
Porque não se valoriza, por exemplo, a atitude de intransigência e de coerência que a Policia Judiciária impregnou em matéria de criminalidade organizada e, em particular, do narcotráfico?
Porque não se valoriza, por exemplo, a corajosa e destemida atitude que se traduziu, em termos práticos, por uma atitude de permanente firmeza para com a corrupção reinante, o crime organizado e os interesses estabelecidos?
Porque não se valoriza, por exemplo, o conjunto das parcerias (nacionais e internacionais) estabelecidas pela Ministra da Justiça no intuito de, gradativamente, se criarem as condições que reduzem substancialmente o campo de manobra em matéria de crime organizado e, em especial, a corrupção generalizada, a lavagem de capitais duvidosos e o narcotráfico?
Porque não se valoriza, por exemplo, a decisão, a todos os títulos corajosa, de unificação dos cofres da Justiça que tinha e tem por objectivo pôr um ponto final na sangria desordenada, corrupção desenfreada e a vergonhosa situação de autêntico saque a que o Fundo da Justiça era até há pouco alvo?

Porque não se valoriza, por exemplo, a feliz iniciativa de criação, pela primeira vez, de um Tribunal de Comércio moderno e perfeitamente funcional ou ainda a completa reorganização que e modernização que a Ministra da Justiça se dignou também introduzir nos serviços do Notariado?
Macaria, Guineenses e amigos da Guiné-Bissau!
Está visto que hoje, na Guiné-Bissau, quem trabalha honesta e decididamente e que, naturalmente, põe em causa os mil e um vícios de forma existentes, não somente se expõe em demasia como também está exposta a retaliações de toda a ordem.
O conjunto do que aqui vem escrito ¬− sobretudo a parte que alude a uma pretensa má gestão e/ou o alegado desvios de dinheiro do Fundo da Justiça, porque dificilmente se pode convictamente se defender de uma acusação anónima − denota claramente a intenção deliberada de atingir moralmente a Ministra da Justiça, acossando assim, cobarde e vilmente, a sua integridade moral.
Ao que sabemos, tudo isso não afectou e nem afectará a sua firme determinação de prosseguir o seu trabalho, dando continuidade ao seu meritório trabalho, mas principalmente para que possa prosseguir a batalha de reinscrição da Guiné-Bissau no mapa do Mundo.
Para a Macaria, maçarica, ou macarena, uma coisa é certa: o Macaréu na Guiné retomou o seu curso, e irá varrer com a sua vaga de grandes dimensões as "Macarias" que insistem em manter o "status quo" do país.
O processo é irreversível, porque os sonhos de Cabral assim o ditam e, anunciado o começo da praia-mar, a vontade do povo do nosso povo avança em forma de muralha pelo rio Corubal.
Para a Ministra da Justiça: Bom Ano, coragem e força, é o que te desejamos, nós que acreditamos que a Guiné precisa de pessoas como você, não obstante as os constrangimentos vários e a acção deplorável dos narcotraficantes e seus asquerosos séquitos que aqui não escrevem senão pataratas , pois é inadiável e gigantesco o desafio de dar continuidade à implementação da agenda de luta e de trabalho que você tem imprimido nesses 17 meses e que, marcou e inquestionavelmente marcará pela positiva o seu consulado à frente do Ministério da Justiça, o qual, aliás, por maioria de razão, urge continuar.

# Posté le dimanche 04 janvier 2009 14:11

O CAVALEIRO E O ANJO.

Escolhi "O cavaleiro e o anjo" para vos desejar feliz natal. Depois, cá estaremos para espetar uns "ferros cutos" na espinha dos gajos.
Vá! A comer e conviver que é o que se faz nestas alturas.

Bom Natal pra todos
.
[ Ajouter un commentaire ] [ Aucun commentaire ]

# Posté le mercredi 24 décembre 2008 12:58

UM HOMEM DE...PALAVRA.

UM HOMEM DE...PALAVRA.
"É algo muito grave o que aconteceu, porque é o Presidente da República. Por tanto, a sua segurança deve estar garantida, e nós, desde hà muito em África, e em toda a parte, condenamos qualquer tentativa de assassinato político e qualquer tentativa de mudança pela violencia, do poder. De modo que isso é condenável. E nós tivemos a oportunidade de expressar isso em mensagem dirigida ao Presidente da Republica Nino Vieira, o meu irmao e camarada Nino Vieira". Disse Pedro Pires à chegada, em Bissau, sobre a dita tentativa de golpe de estado na Guiné.

Tio Pedro, se vergonha pagasse imposto o senhor estaria arruinado. Tive a oportunidade de escrever em tempos sobre os dois assassinatos de vulto no 14 de Novembro de 1980. Dizia eu que Os meus tios, Otto e António, foram assassinados para descanço e de muita gente. Os homems da investigaçao interna eram realmente incomodos. Assim sendo, foram assassinados, os Caboverdianos do partido devolvidos a Cabo verde, renovaram-se cargos e toda a gente, ou quase toda, saiu a ganhar. Nao é de estranhar que o Presidente Luis Cabral, tenha preferido viver em Portugal em vez de em Cabo verde, onde deveria ter mais afinidades. Afinal, tratou-se de afastar os ultimos Cabralistas que defendiam a ideia primordial da luta armada. A Unidade Guiné/Cabo-Verde. Enfim tio Pedro, um pouco de vergonha na cara nao lhe ficava nada mal neste momento, ou recordar as diligencias de Aristides Pereira na altura. Pense nisso.

Quanto aos fuzilamentos, que Cabo-Verde nunca mencionou palavra sobre o assunto, devo lembrar-lhe as palavras do seu amigo de outra época, o camarada Che, quando exerceu o direito de contra resposta nas U.N em 1964: "(...)El señor representante de Venezuela también empleó un tono moderado, aunque enfático. Manifestó que son infames las acusaciones de genocidio y que realmente era increíble que el Gobierno cubano se ocupara de estas cosas de Venezuela existiendo tal represión contra su pueblo. Nosotros tenemos que decir aquí lo que es una verdad conocida, que la hemos expresado siempre ante el mundo: fusilamientos, sí, hemos fusilado; fusilamos y seguiremos fusilando mientras sea necesario. Nuestra lucha es una lucha a muerte. Nosotros sabemos cuál sería el resultado de una batalla perdida y también tienen que saber los gusanos cuál es el resultado de la batalla perdida hoy en Cuba. En esas condiciones nosotros vivimos por la imposición del imperialismo norteamericano. Pero, eso sí: asesinatos no cometemos, como está cometiendo ahora en estos momentos, la policía venezolana que creo recibe el nombre de Digepol, si no estoy mal informado. Esa policía ha cometido una serie de actos de barbarie, de fusilamientos, es decir, asesinatos y después ha tirado los cadáveres en algunos lugares. (...)"O Presidente Luis Cabral Também teve a coragem de assumir o que fez (mandou fazer) e com quem em concreto. Senhor Pedro Pires, nao ande a brincar com coisas sérias e seja um homem de palavra como prometeu ao povo que o elegeu.

# Posté le dimanche 21 décembre 2008 11:55

Discurso de Selassie na Liga Das Nações em 1936

Discurso de Selassie na Liga Das Nações em 1936

Enquanto a filosofia que declara uma raça superior e outra inferior não for finalmente e permanentemente desacreditada e abandonada; enquanto não deixarem de existir cidadãos de primeira e segunda categoria de qualquer nação; enquanto a cor da pele de uma pessoa não for mais importante que a cor dos seus olhos; enquanto não forem garantidos a todos por igual os direitos humanos básicos, sem olhar a raças, até esse dia, os sonhos de paz duradoura, cidadania mundial e governo de uma moral internacional irão continuar a ser uma ilusão fugaz, a ser perseguida mas nunca alcançada. E igualmente, enquanto os regimes infelizes e ignóbeis que suprimem os nossos irmãos, em condições subumanas, em Angola, Moçambique e na África do Sul não forem superados e destruídos, enquanto o fanatismo, os preconceitos, a malícia e os interesses desumanos não forem substituídos pela compreensão, tolerância e boa-vontade, enquanto todos os Africanos não se levantarem e falarem como seres livres, iguais aos olhos de todos os homens como são no Céu, até esse dia, o continente Africano não conhecerá a Paz. Nós, Africanos, iremos lutar, se necessário, e sabemos que iremos vencer, pois somos confiantes na vitória do bem sobre o mal.

# Posté le mercredi 10 décembre 2008 16:31